De verkiezingen zijn in aantocht en social network sites worden overspoeld met politici die iedereen die dat wil hun virtuele vriendschap aanbieden.
Ik hoef jullie waarschijnlijk niet te vertellen dat Facebook bij deze politici het populairst is…
Zelf weet ik niet goed wat ik er van moet denken want er zijn zowel pro’s als contra’s aan dit verhaal.
Om maar één ding te noemen:
De politicus komt via Facebook dan wel dicht bij zijn potentiële kiezer en kan zo al diens vragen ‘persoonlijk’ beantwoorden. Maar verliest hij zo ook niet een stuk geloofwaardigheid door zijn zogezegde vriendschap aan Jan en alleman aan te bieden zonder ook maar enige diepgang in de relatie te leggen?
Nu ja, wat dat laatste betreft is er de laatste tijd niet zo veel verschil meer tussen politici en de andere gebruikers van Facebook.
Terzake maakte voor hun uitzending van vanavond een reportage over dit fenomeen maar hier is al een klein voorsmaakje:
–> hier de link naar het filmpje <–
De volledige uitzending met een studiogast van reclamebureau Fé kan je vanavond zien om 20u op Canvas.
–> Voor Vincent Van Quickenborne, Bart Somers, Kris Peeters en verschillende anderen moet je je eerst vriend maken om hun profiel te kunnen bekijken.
Extra
In Amerika zijn ze al een tijdje bezig met online politieke marketing op sociale netwerken. In het volgende fragment leggen een student (gebruiker) en een kanbinetsmedewerker (mis?!?bruiker) uit waarom deze manier van campagne voeren zo effectief kan zijn.
En voor de twee man en een paardenkop die dit filmpje nog nooit gezien hebben: Facebook in reality
Er zijn veel verschillende manieren om de tijd te doden wanneer je moet wachten op de trein.
Je kan een krant lezen, iets kleins eten, je vriend(in) bellen of de zoveelste Sudoku oplossen. Het kan allemaal maar ze zijn allen bijna even saai. Dus zit er niks anders op dan hopen dat die trein er zo snel mogelijk aan komt tsjokken.
Tot er dit gebeurt…
Dit is een prachtig staaltje ‘flash mobbing’ georganiseerd door T-Mobile in het Londense Liverpool Street Station.
Een flash mob is een groep van mensen die op een vooraf afgesproken moment komen opdagen op een bepaalde plaats om er allemaal dezelfde ongebruikelijke handeling uit te voeren en na een paar minuten allemaal weer verdwijnen.
Dit is een trend die nog maar enkele jaren oud is (de eerste officieel erkende flash mob was in 2003 in Manhattan, New York). Om aan deelnemers te komen wordt in 99% van de gevallen internet gebruikt om het gerucht te verspreiden en daarna gaat het meer van ‘spread the word’ via sms en mond- tot -mondreclame.
Saatchi & Saatchi UK heeft dit fenomeen ook opgemerkt en zo haar eigen versie van een flash mob gemaakt in opdracht van T-Mobile. Zij brachten de ± 400 dansers bij mekaar die onder de deskundige begeleiding van een choreograaf de hele dans in mekaar flansten. 10 Verborgen camera’s filmden het spektakel en brachten vooral ook goed de reacties van de voorbijgangers in beeld die van verbazing zowaar even niet meer aan hun trein dachten.
En dat tijdens het spitsuur!
Ter lancering van T-Mobile’s nieuwe brand positioning campagne ‘Life’s for Sharing’ werd dit filmpje in een commercial gegoten van maar liefst drie minuten die exclusief als enige reclame tijdens de pauze van Celebrity Big Brother op Channel 4 de ether werd ingestuurd.
Het zal dus absoluut geen goedkope campagnestart zijn voor T-Mobile want alleen al qua media-buying kan dit serieus tellen! En dan spreken we nog niet van de productiekost van de hele commercial: 400 dansers, choreografie, cameramensen, regie, repetitieruimte, de rechten op alle liedjes die gebruikt worden,…
En dit is nog maar de start.
De campagne wordt ook op een 360° communicatieniveau gevoerd.
(360° marketing = geintegreerde marketing + gebruik van web 2.0)
Zo hebben ze bijvoorbeeld een eigen YouTubepagina aangemaakt waarop je verschillende filmpjes kan terugvinden gaande van de making-off tot de reacties van de omstaanders nadien en je kan deze beoordelen. Je kan er leren hoe je de hele dans zelf kan doen en als je hem eenmaal onder de knie hebt kan je je eigen dans uploaden vanaf 1 februari.
rating + participating + watching + buzzing + user generated content= web 2.0 → Life’s for Sharing
Is het je trouwens opgevallen hoeveel voorbijgangers spontaan mensen beginnen opbellen om hun mee te laten delen in het plezier en de verrassing van het moment. Van ‘sharen’ gesproken.
Goed ook van de dansers dat ze de omstaanders zoveel mogelijk betrekken in de dans, het draait ten slotte om dat delen met mekaar, delen in de vreugde en frivoliteit.
Ik denk dat T-Mobile hier een heel sterk idee vastheeft (Dat moet ook wel voor de global positioning van je merk)
en ik hoop dat we op deze manier nog veel van hen gaan horen. Met deze actie hebben ze in ieder geval bij heel veel mensen goodwill gecreëerd en ik ben ervan overtuigd dat er nog veel meer hen zullen volgen.
De actie is ingeslagen als een bom in Engeland en het videofragment wordt overal afgespeeld. In winkelstraten en metrostations is er geen videoscherm te vinden waarop het nog niet verschenen is, het lijkt een echte hype te worden.
Logisch ook → Everybody wants to feel good. En dat doet het wel met je. Toen ik het voor het eerst zag verscheen er spontaan een glimlach op mijn gezicht en zelfs nu, na het een stuk of 6 keer gezien te hebben blijf ik er een goed gevoel bij hebben.
Goed nieuws dus voor T-Mobile dat hier zonder twijfel zal op gehoopt hebben.
Dit is de making-off. Let op de reacties van de mensen wanneer ze de dansers zien. Sommigen beginnen mee te dansen, anderen grijpen naar hun gsm om voort te vertellen wat ze aan het meemaken zijn en nog anderen filmen spontaan het hele gebeuren.
Als extra geef ik jullie nog wat links naar videofragmenten van enkele beroemde flash mobs.
1) Een vingervuurgevecht in de Tate Modern (wereldberoemd kunstmuseum aan de Londense rivier Thames) en eentje in een Pools winkelcentrum.
2) Bevroren in Parijs
3) Bevroren in New York
4) En in hetzelfde Liverpool Street Station van de T-mobile dance: de ‘silent Ipod dance‘.
5) Een piratengevecht op een universiteit (let vooral ook op het schoolhoofd dat de gemoederen tot bedaren wil brengen via de luidsprekers)
6) Een ‘leg eens een ei’ flash mob in Singapore (commercial)
7) Flash mobbers met een vreemde religie: Hail to the fountain!
8 ) Flash mobbers die dominosteentje spelen. Best een leuk effect, alleen jammer dat er niet meer deelnemers waren.
9) Nog een hele leuke: Een flash mob kussengevecht in San Fransisco
10) Of als je altijd al eens in je onderbroek de metro wou nemen kan je hier misschien ideetjes opdoen.
… En zo zou ik nog wel eventjes kunnen doorgaan…
Credits: Bedankt Bert om mij te wijzen op deze actie.
Niet alleen in de persoon van Barack Obama maar ook wat de manier van communiceren naar het Amerikaanse volk betreft. Tijdens zijn verkiezingscampagne was Obama al de grote vernieuwer wat betreft marketing door het gebruik van online media, sms-marketing, communitymarketing, enz.
Obama lijkt zijn geïntegreerde 360° marketingaanpak verder te zetten nu hij ingezworen is als president.
Hij doet dit o.a. door onmiddellijk de website van het Witte Huis, de officiële ambtswoning van de Amerikaanse presidenten sinds 1800, aan te passen op zo’n manier dat hij trouw blijft aan zijn eigen communicatiestijl.
De vernieuwde website bevat nu ondermeer een blog, informatie over hangijzers zoals de economie of het anti-terrorismebeleid, een soort van forum waarop niet-dringende (wets)voorstellen eerst 5 dagen lang gereviewd en becommentarieerd kunnen worden door iedereen die dat wil alvorens de president ze ondertekend en nog veel meer. Bovendien biedt de vernieuwde website RSS-feeds aan zodat je op de hoogte gehouden wordt van alle nieuwtjes en je kan ook zelf suggesties doen als je denkt dat er iets is dat nog aan de website kan toegevoegd worden.
Obama zet hiermee al de eerste stap om een van zijn beloftes, een transparant beleid met meer inspraak voor het volk, waar te maken. Wat verwacht je ook anders van de man die in 2008 tot marketeer van het jaar werd gekroond.
Een goed begin en nu maar hopen dat er ook wat betreft het buitenlandse politieke beleid wat ‘Change’ te bespeuren valt. In de positieve zin welteverstaan.
Toch een klein puntje van kritiek: Ik merk dat op de blogposts geen commentaren zijn toegelaten. Zo blijft het natuurlijk wel éénrichtingscommunicatie.
Wat niet is kan nog komen mag ik hopen?
In tegenstelling tot zijn voorganger, George W. Bush, heeft de nieuwbakken Amerikaanse president dus wel verstand van online media. Bush, die berucht is voor zijn versprekingen en ongelukkige uitspraken, illustreert zijn gebrek aan kennis van het hele online gebeuren enkele keren in onderstaand filmpje.
…en van de ene fastfoodketen naar de andere…
Deze dateert al van in 2007 maar ik blijf het een prachtige vondst vinden van DDB Stockholm.
Het gaat hier om een, ik zou bijna zeggen stunt, van McDonald’s Zweden om hun Big ‘n Juicy te promoten.
De Big ‘n Juicy is de grootste hamburger die McDonald’s ooit heeft gemaakt en dat moet natuurlijk op gepaste wijze gepromoot worden. Zo werden bovenstaande adshels omgetoverd tot gigantische serviette-dispensers waarin echte reuzeservietten zitten, gemaakt van hetzelfde soort papier als een normale serviette.
In de kranten verscheen er een gelijkaardige ‘advertentie’. De centerfold van de krant was een insert van McDonald’s ook gemaakt van dit serviettepapier. Gewoon een serviette in krantenformaat dus.
Natuurlijk kan je je de vraag stellen of McDonald’s hier niet tegen haar eigen milieubeleid zondigt en dus ook tegen het ‘groene’ aspect van haar imago.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat deze actie erg milieuvriendelijk is door het speciaal (en veel!) papiergebruik en de ontwikkeling van de aangepaste reclamepanelen.
Nu ja, hun traditionele acties zijn natuurlijk ook papierverslindend (affichage, print, coupons,…) dus misschien ben ik hier wat aan het muggenziften. Bovendien leveren ze, of dat beweren ze toch, al behoorlijke inspanningen voor het milieu door een actief afvalsorteer- en afvalverwerkbeleid te voeren.
Fastfoodketen Burger King heeft op z’n zachtst gezegd een opmerkelijke campagne gelanceerd om hun Angry Whopper te promoten in de US.
De whopper is al sinds mei vorig jaar te verkrijgen in Europa (België heeft geen Burger King vestiging) en omdat hij zo goed is aangeslagen wordt hij nu ook in Noord-Amerika gelanceerd.
De manier waarop is echter wel een woordje uitleg waard.
Het idee is op een humoristische manier uitleggen waarom de ajuinen die gebruikt worden op de Angry Whopper zo pikant zijn. Ze gaan terug naar de boer die deze ajuinen kweekt en hoe hij dit doet.
Heel erg leuke commercial als je het mij vraagt maar het gaat nog verder.
Onder het motto ‘You like your friends, but you love the whopper’ heeft Burger King ook deWhopper Sacrifice -applicatie gelanceerd op Facebook waarbij je 10 van je vrienden moet dumpen om een coupon voor een gratis Angry Whopper in de wacht te slepen.
Je zou kunnen denken: ‘Geen probleem, gewoon even 10 vrienden dumpen en couponnetje incasseren. Geen haan die ernaar kraait.’
Maar… anders dan bij het gewone verwijderen van vrienden op Facebook zonder dat de personen in kwestie het ooit te weten komen krijgen diegenen die je dumpt voor een Angry Whopper wél een melding. Burger King verstuurt hen namelijk een bericht met bijvoorbeeld: ‘Jake Morisson dumped Tina Johnsson for a free WHOPPER!’ (de namen zijn fictief). Op deze manier weet dus iedereen dat Tina gedumpt werd door Jake voor een stevig uit de kluiten gewassen Angry Whopper. Dit zou betekenen dat een vriend volgens Burger King ongeveer 37 dollarcent waard is, een tiende van de $ 3,69 die zo’n whopper kost.
Sinds de release van de applicatie op Facebook ergens eind december werden al 187.646 vrienden gedumpt voor een gratis whopper. Nu ja,… ‘vrienden’ is misschien toch wel een beladen term voor de relatie die mensen met elkaar hebben op Facebook. Het gaat veeleer om goede, verre of nabije kennissen. Volgens een recent onderzoek heeft de Vlaming gemiddeld zelfs maar 2,3 echt goede vrienden en ik betwijfel of ze net die paar echte vrienden virtueel op het spel zouden willen zetten voor een stukje fastfood. Interessant om weten zou natuurlijk zijn hoeveel mensen er na het ontvangen van hun coupon de gedumpte vrienden weer toevoegen aan hun lijst.
Nog iets leuks dat Crispin Porter + Bogusky, het reclamebureau achter deze campagne, maakte ter promotie van de Angry Whopper is de micro-site www.angry-gram.com. Op deze site kan je een kwade telegram sturen naar vrienden of kennissen die je enorm irriteren.
Dit telegram wordt afgeleverd door een brullende Angry Whopper. Voor de Harry Potter fans: je kan het vergelijken met een brulbrief in hamburgervorm.
Gedurfde maar sterke campagne dus die creatief gebruik maakt van word-of-mouth marketing en social media op een manier waarbij mensen aangemoedigd worden om de applicatie in hun eigen netwerken te verspreiden.
Bekijk hier de commercial die in de UK liep en de Duitse versie kan je hier terugvinden.
Nice job Burger King!
Of toch niet zo nice? Is het wel zo slim van BK dat ze hun merk gaan associëren met gebroken ‘vriendschappen’? En mensen die hun frustraties over mekaar kenbaar maken door jouw product leveren ook al niet echt een al te vrolijk merkbeeld af.
Hoe zit het trouwens met Facebook zelf? Vanuit strategisch oogpunt lijkt het me niet echt een doordachte samenwerking. Is hun objectief niet van zoveel mogelijk mensen op hun online netwerksite te krijgen? Staat deze actie bovendien niet haaks op de reden waarom mensen net op Facebook zitten. Deze mensen willen onbezorgd online met hun persoonlijke netwerk communiceren en het vaak zelfs nog uitbreiden van achter hun computer. Dumpen en gedumpt worden horen hier niet echt in thuis denk ik.
Misschien dus toch niet zo’n perfecte campagne van Burger King. En wie weet zelfs wel een smet op het blazoen van Facebook.
Time and public opinion will hopefully tell…
UPDATE: Lees hier hoe Kraft bewijst dat een samenwerking met Facebook ook anders kan.
Extra:
Een bijzonder interessante case is ook de Whopper Freakout.
Dit is een experiment dat Burger King deed om te zien wat de reacties van hun consumenten zouden zijn
wanneer ze hun immens populaire whopper niet langer zouden aanbieden.
De beste reacties werden gebruikt in hun commercials.
Special thanks to: Bert & Aart om me te informeren over deze actie.
Al 2 personen die ik van mijn lijstje met te dumpen vrienden kan schrappen
De nieuwe commercial van LG voor hun stoomwasmachine ruikt een beetje naar
de botsbal-, verf- en konijnenspotjes van Sony Bravia maar is zelf best ook wel een pareltje.
Vandaag eens een ander soort reclame van de dag.
Laatst organiseerde het vooraanstaande Amerikaanse advertisingmagzine Adweek een verkiezing voor de meest freaky reclame van 2008. Ze deden dit op hun al even gereputeerde blog Adfreak en de overtuigende winnaar met bijna de helft van alle stemmen is een commercial voor ‘Evil Dead, The Musical‘ geworden. Tussen de 32 genomineerden zaten ook enkele printadvertenties, een viral voor Converse en een street marketing campagne van autoproducent Lotus.
Het zijn echt allemaal creatieve pareltjes, al moet je soms wel veel moeite doen om het – vaak bevreemdende – beeldmateriaal te laten voor wat het is en de denkoefening erachter te ontdekken.
Deze al gezien van het Canadese reclamebureau Rethink Communications? Klik op de afbeelding om ze op ware grootte te bekijken.
Dit is een campagne van Offsetters.
Offsetters is een Canadees bedrijf dat kwaliteitsoplossingen biedt aan bedrijven die hun CO2-uitstoot actief willen verkleinen.
Leuke benchvertising ook met die reddingsvesten onderaan bevestigd.
EXTRA: Nog een mooi voorbeeld van benchvertising vind je hier. Het gaat om een onderdeel van een sensibiliseringscampagne over de gevaren van roken.
Op de blog van een van mijn medestudenten, Six Pence Avenue, staat een leuke post over top topical advertising.
Top topicals zijn advertenties waarbij een merk of product inspeelt op de actualiteit door op een creatieve manier hun naam ermee te verbinden.
Het is één van mijn favoriete vormen van reclame omdat het soms zo’n leuke en onverwachte invalshoeken over bepaalde gebeurtenissen oplevert. Het geeft je vaak ook een zicht op hoe merken naar de actualiteit kijken vanuit hun ‘corporate point of view’. De top topical waarover het op Six Pence Avenue gaat is er eentje die ik mezelf ook nog goed kan herinneren voor de Memorial Van Damme editie 2006. Hier kan je deze advertentie bewonderen.
Ik meen mij te herinneren dat een advertentie in deze stijl ook al eens gemaakt werd voor de lancering van een nieuwe editie van het Guinness Book Of World Records maar ik kan ze nergens vinden op het net. Hoe het ook zij: een perfect voorbeeld van een top topical is deze printadvertentie zeker en zo ook de volgende klassieker van whiskeymerk J&B.
Ik hoef jullie niet te vertellen op welke gebeurtenis deze advertentie inspeelt zeker?
Sterke vondst van de copywriter in kwestie en als adverteerder is het altijd leuk om op zo’n aangename manier je merk in de kijker te kunnen plaatsen.